Rue de Gand: drie estaminets, drie manieren om Vlaams te eten

De rue de Gand loopt naar het noordoosten van Vieux-Lille en eindigt aan de porte de Gand, een overblijfsel van de vestingwerken uit de zeventiende eeuw. Ze heeft haar kasseien behouden, haar smalle huizen van baksteen en natuursteen, en een dichtheid aan tafels die u nergens anders in de stad vindt.

Het is een straat om te wandelen. De terrassen volgen elkaar op, de kaarten hangen buiten, en men kiest vaak al oplopend. Onze drie huizen zijn er al lang gevestigd, op roepafstand van elkaar.

Het is het huis van de groepen en de luidruchtige avonden. De tafels zijn lang, men eet er zij aan zij, en het geluidsniveau hoort bij het decor. De kaart is die van het Noorden: carbonade, potjevleesch, welsh, kroketten, en verse frieten uit de streek.

Men gaat er met zes, met twaalf, met twintig. Het is ook het huis dat men kiest voor een verjaardag of een teammaaltijd, omdat het het aantal opvangt zonder dat de keuken vertraagt. Reserveren aangeraden in het weekend, en onmisbaar boven de acht.

Enkele nummers lager verandert de sfeer. La Vieille France werkt met de oude gerechten, die uren doorbrengen in de kookpot en de stoofpot: carbonade in bier, potjevleesch, kip met maroilles, maroillestaart. De grill neemt het over voor het vlees.

Het is het huis van de familiemaaltijden, de tafels van vier, en de mensen die de streek willen proeven zonder tussen zes gerechten te moeten kiezen. Zaal met bakstenen muren, terras op straat zodra het weer het toelaat.

Het huis draagt de naam van zijn gerecht. De welsh komt er in meerdere versies, van de klassieke cheddar tot de uitgesproken regionale maroilles, geserveerd in zijn cassolette met verse frieten uit de streek en een salade.

Men gaat erheen als men weet wat men wil. De kaart biedt ook de carbonade en het potjevleesch, maar het grootste deel van de zaal bestelt een welsh. Het is het soort plek waar men iemand mee naartoe neemt die nog nooit in het Noorden gegeten heeft.

Met hoeveel bent u? Boven de zes gaat u naar Chez la Vieille. Met vier of minder passen alle drie.

Waar hebt u zin in? Een stoofgerecht, dat is La Vieille France. Een welsh, dat is de Welsh. Een avond die blijft duren, dat is Chez la Vieille. En als u nog aarzelt, weet dan dat er minder dan twee minuten wandelen zit tussen het eerste en het laatste: bekijk de drie kaarten, ze hangen buiten.

Alle drie staan ze op de gids van de estaminets van Rijsel, met de vijf andere huizen, hun kaarten en hun openingstijden.